Een oneindige kledingkast voor in je broekzak

Heb jij dat ook wel eens? Dat je zo ontzettend moe bent, dat het lijkt alsof er een wattendeken tussen jou en de wereld hangt? Je het gevoel hebt dat er niks, maar dan ook niks uit je handen komt? Dat was precies hoe ik me voelde de afgelopen 2 weken.

De weken daarvoor was ik druk. Druk op mijn werk – we organiseerden een meet-up rondom het thema ‘Helpen maakt happy’ waarvoor ik – hoe leuk – Rachel van de Pol  mocht interviewen. En druk in mijn hoofd – ik was mijn pitch voor de selectie van Tedx Amstelveen aan het voorbereiden. Tel daar een paar gebroken nachten bij op en je kan je waarschijnlijk wel voorstellen hoe ik me voelde toen alles eenmaal achter de rug was.

En wat gebeurt er dan? Juist ja: op de dagen dat ik het het hardst nodig heb om goed voor mezelf te zorgen, zit ik meer dan ooit vastgeplakt aan mijn telefoon.

En wat gebeurt er dan? Juist ja: op de dagen dat ik het het hardst nodig heb om goed voor mezelf te zorgen, zit ik meer dan ooit vastgeplakt aan mijn telefoon. Steeds hetzelfde rondje: What’s app, e-mail en soms nog even een blik op Instagram. Ook installeerde ik de app van United Wardrobe op mijn telefoon. Ik had ontdekt hoe leuk het is om mooie tweede hands kleding te kopen voor mijn kinderen en dacht waarom doe ik dat zelf eigenlijk niet?

Misschien had ik gewaarschuwd moeten zijn door de slogan van de app: ‘een oneindige kledingkast voor in je broekzak’.

Misschien had ik gewaarschuwd moeten zijn door de slogan van de app:’een oneindige kledingkast voor in je broekzak’. Want vervolgens was ik, maximizer die ik ben, uren en uren op zoek naar die ene perfecte trui van dat ene mooie merk. Ik bleef maar zoeken, scrollen, en klikken. Het lukte me gewoon niet om te stoppen. Waardoor ik alleen maar vermoeider en gefrustreerd raakte.

Tot ik er echt helemaal klaar mee was en besloot dat ik niet nog een avond lamlendig achter mijn schermen wilde doorbrengen.

Tot ik er echt helemaal klaar mee was en besloot dat ik niet nog een avond lamlendig achter mijn schermen wilde doorbrengen. Ik pakte mijn tas en vertrok richting het zwembad. Baantjes zwemmen. Hoe moe ik ook was, de fysieke inspanning deed me goed. De herhaling van de slagen, de gedempte geluiden onder water, het schemerige licht – toen ik uit het water kwam, voelde ik me een ander mens. Naar mijn telefoon heb ik de avond niet meer omgekeken. En ook nu ligt ie weer ergens ver weg in een la. En die trui? Daar liep ik tegen aan bij de Hema. Niet duurzaam helaas, maar wel lekker warm en beeldscherm vrij ;-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.